EN

چه نوع کفپوشی برای بیمارستان ها مناسب تر است؟

چه نوع کفپوشی برای بیمارستان ها مناسب تر است؟
چه نوع کفپوشی برای بیمارستان ها مناسب تر است؟
چه نوع کفپوشی برای بیمارستان ها مناسب تر است؟
چه نوع کفپوشی برای بیمارستان ها مناسب تر است؟
چه نوع کفپوشی برای بیمارستان ها مناسب تر است؟
چه نوع کفپوشی برای بیمارستان ها مناسب تر است؟
چه نوع کفپوشی برای بیمارستان ها مناسب تر است؟
چه نوع کفپوشی برای بیمارستان ها مناسب تر است؟
چه نوع کفپوشی برای بیمارستان ها مناسب تر است؟
چه نوع کفپوشی برای بیمارستان ها مناسب تر است؟
 مهم ترین ویژگی کفپوش های بیمارستان ها، بهداشتی بودن آن است. باکتری ها معمولاً بر سطح کفپوش قرار می گیرند و با توجه به حضور آلودگی ها ی بیماری زا در بیمارستان ها، خطرات ناشی از حضور باکتری ها بر سطح در این مکان ها از دیگر مکان ها بالاتر است. خطر سرایت بیماری در بیمارستان هایی که نظافت کف در آن ها به خوبی انجام نشود دو برابر است. باکتری ها در سطوح غیر متخلخل نفوذ نمی کنند و مواد شوینده ی پایه الکلی بر روی آن ها در برابر گرد و غبار بهتر عمل می کنند. بر این سطوح لکه های باقی مانده از محلول های شوینده حاوی ید نیز ساده تر پاک می شوند. همچنین امکان تجمع باکتری ها در کفپوش های یکپارچه و فاقد درز که محل اتصال کف به دیوار فاقد زاویه نود درجه باشد به حداقل می رسد. (شکل1)
 تجمع افراد در سالن ها و راهروهای بیمارستان ها بسیار بالاست، بنابراین کفپوشِ انتخابی برای این مکان ها باید دارای مقاومت به سایش بسیار بالا باشد. علاوه بر این کفپوش نباید لغزنده باشد تا از صدمات ناشی از سٌر خوردن بیماران و پرسنل بیمارستان جلوگیری شود. (شکل2)
هدف از استفاده از کفپوش ایجاد سطحی زیبا و پاکیزه است که دارای استحکام کافی در برابر بارهای اعمال شده بر سطح باشد. استحکام کفپوش به نوع کفپوش استفاده شده بستگی دارد. سطح مذکور ضمن مقاومت در برابر لغزش و حفظ ایمنی پرسنل و بیماران بایستی امکان تردد ساده وسایل چرخدار (مانند برانکارد، ویلچر و ...) را فراهم نماید. (شکل3)
  علاوه بر این کفپوش بیمارستانی بایستی در برابر شستشو مقاومت داشته باشد و امکان نفوذ آب به سطح زیر آن وجود نداشته باشد. چرا که نفوذ آب به زیر کفپوش نه تنها می تواند منجر به جدایش کفپوش به دلیل حل شدن چسب آن باشد (مانند اتفاقی که در کفپوش های رولی و تایل رخ می دهد)، بلکه در این صورت زیر کفپوش محلی مستعد رشد و نمو قارچ ها خواهد شد. (شکل4)
 مناسب ترین نوع مواد مصرفی به عنوان کفپوش در بیمارستان ها، کفپوش هایی هستند که دارای سطوح غیر متخلخل هستند و به میکرو ارگانیسم ها اجازه ی نفوذ به درون خود را نمی دهند، در نتیجه نظافت سطح با استفاده از مواد ضد عفونی کننده در این موارد موفقیت آمیز خواهد بود. با توجه به وجود درز در صورت استفاده از سرامیک، موزائیک و سنگ امکان نفوذ میکرو ارگانیسم ها به درون درزها و رشد و نمو آن ها در این مکان ها وجود خواهد داشت که با شستشوی ساده ی سطح با مواد ضد عفونی کننده از بین نخواهد رفت. 
بنابر آنچه گفته شد از جمله مهم ترین ویژگی های مورد نیاز از کفپوش در این مکان ها عبارت است از:
1-یکپارچه بون کفپوش: یکپارچه بودن کفپوش و عدم درز و شکاف احتمال تجمع گرد و غبار و آلودگی را کاهش می دهد.
2-غیر جاذب بودن سطح: سطح کفپوش نبایستی متخلخل باشد، سطح بایستی کاملا آب بند بوده، روغن و مواد دیگر بر سطح آن پخش نشود، در برابر تمامی مواد شیمیایی مقاوم بوده و در اثر تماس دچار لکه نشود.
3-دسترسی: در این مکان ها استفاده از ویلچر و برانکارد و رفت و آمد بیماران با عصا بسیار متداول است. در نتیجه کفپوش مورد استفاده بایستی در ضمن ایمن بودن برای بیماران امکان رفت و آمد راحت را نیز فراهم نماید.
4-ساده تمیز شونده: در مکان های بهداشتی کف ساختمان روزانه چندین مرتبه نظافت می شود. در نتیجه کفپوش باید ویژگی ساده تمیز شوندگی را دارا باشد. همچنین در برابر مواد ضد عفونی کننده نیز مقاومت داشته باشد چرا که در این مکان ها کف بایستی ضد عفونی شود.   
5-استحکام بالا و مقاومت مکانیکی مناسب:  کفپوش در اثر رفت و آمد و جابه جایی وسایل بر سطح آن دچار آسیب دیدگی نشود. 
6-عدم استفاده از چسب در نصب کفپوش: کفپوش هایی که بر سطح چسبانده می شوند در معرض خطر جدایش از کف به دلیل حل شدن یا تخریب چسب استفاده شده هستند. همچنین در صورت استفاده از چسب محلی برای تجمع آلودگی و عوامل بیماری زا وجود خواهد داشت.
   
 
  • تاریخ انتشار:3 اردیبهشت 1397